කාලය මැවු වෙනසක අරුමයක් ලෙසදෝ හිරු එන්න එන්නම පෘථිවියට ලගා වෙන්නේ යැයි මට සිතුනේ දැනෙන තද හිරු රශ්මිය ගෙයි අතුලටත් තදින් දැනුණු නිසාවෙනි.දවල් කාලා ඇදට වැටුනේ දැනුන වෙහෙසත් සමග සුවබර නින්දකට යාමට සිතා ගෙනයි.දිගු නින්දකට මුල පුරණ අවසාන මොහොතෙ තිගැස්සී ඇහැරුනේ ගෙමිදුල පැත්තෙන් ආපු හුරු පුරුදු ගොරහැඩි කට හඩ නිසයි.
"වැඩක් නෑ ලොකු අයියේ, මේ පාරත් ගිය වන්ගියෙ වගේම කාලකණ්නී හෙනයක් වැදිල කුඹුරට."
ඒ අපේ ලොකු මාමාගේ කටහඩයි.ලොකු මාමා මොකද්දො කල කිරුණු ස්භාවයකින් ඒ වදන් පෙල පිට කලේය.
"අර මොකද මලයා අර? සුනිල්ගෙ හේනට පැන්න ඌරො තඩි ටිකවත් ගොයමට පැනලද?"
අප්පච්චී අසුවේ පිලිතුරත් දෙමිනි.
" මොන ඌරො තඩිද ලොකු අයියේ..කුඹුර පුරාම හේ ගිහින්..ගන්න දෙයක් නෑ.මේ පාරත් ගිය වන්ගියෙ වගෙ බඩින් බාගෙට කාල වෙන දෙයක් බලන් ඉන්න තමයි වෙන්නේ."
සියලු බලාපොරොත්තු බිද වැටී ගිය හැඩක් පෙනේ.ලොකු මාමා පුන්චි සන්දියේ පටන් හේන් ගොවිතැනට රුසි යැයි වරක් අත්තම්මා කියනු මට ඇසී තිබේ.ගිය කන්නයේ මාමාගෙ කුඹුර පාලු වූ නිසා පලදාවක් නොවීය.මේ වන්ගියෙත් අස්වැන්න පාඩු වීම සුභ නොවේ.අප්පච්චීත් ලොකු මාමාගේත් කතාවට මමත් ගොඩ වන්නට සිතුවෙමි.
"මම ගිය සුමානේ කුඹුර දිහෑ යනකොට අපූරුවට කරල් බර වෙලා තිබුණෙ."
"ඒකනේන්නන් කෙල්ලෙ මටත් හිතා ගන්න බැරි මොන හෙන ගිඩියක් පාත් උනාද කියලා."
ලොකු මාමා දිග සුසුමක් හෙලුවේ සියලු බලාපොරොත්තු වා තලයට මුසු කරමිනි.
"අනුමානයක් නෑ මොකෙක් හරි ගමේ එකෙක් කුඹුරට වින කටිනවා ඇති.කලින් වන්ගියෙත් මන් උබට ඔය ටික කීවනේ.කොහෙද ඉතින් අපි කියන දෙයක් මායිමකට ගන්නේ නෑනේ."
කොහේදෝ ඉදන් කතාව මැද්දට එන ගමන් අම්මා කියූ දෙයට අප්පච්චී අම්මා වෙත රලු බැල්මක් හෙලීය.
"උක්කුවෝ උඹ දන්නවයැ, උඹලගෙ අප්පොච්ච ඔය කුඹුර කරන වංගියෙ යස අපූරුවට සරුසාරෙට පලදාව තිබුණා.උන්ද හැම කන්නෙකින්ම ඉස්ස ඉස්සලාම කොටහක් වෙන් කොරේ ගම්බාර දෙයියාන්සෙට. ඒ පිහිට තමයි උන්දට තිබුණෙ.උඹත් මන් කියනවට මේ වන්ගියේ මුල් කොටහින් ගම්බාර දෙයියන්නාන්සෙට මුල් කොටහක් පුජා කරපන්කො.කොහෙද ඉතින් උඹල අපි කියන දෙයක් මායිම් කරන්නෙ නෑනොවැ."
අත් අම්මා කතාවට විසදුමක් දෙමින්ම කතාව මැද්දට ආවෙය. අපේ අත්තා මුත්තා කාලෙ ඉදන් එගොඩ ගම වැසියන් ගම් බාර දෙවියන් උදෙසා පුද පූජා පැවැතූ බව ආච්චි අම්මා නිතරම කියනු මට ඇසී තිබේ.ගොවිතැන් කරන උදවිය තමන්ගෙ අස්වැන්නෙන් කොටසක් මුලින්ම ගම්බාර දෙවියන් වෙනුවෙන් වෙන් කොට තිබේ.
ගමට එන විපත් වලදී එතුමන්ගේ පිහිට ලැබුණු බව පිලිගැනීමයි.
අත් අම්මාගේ කතාවට එකග වෙමින් අපි සියලු දෙනා ලොකු මාමාගෙ කුඹුරේ අස්වැන්නේ පීදුණු කොටසක් ගම්භාර දෙවියන් වෙනුවෙන් පූජා කිරීමට එගොඩගම කන්දේ බෝධියට ගියෝය.
දින කීපයකට පසු...
"ලොකු අයියේ.."
"අහ් මලයා..මොකද ඉතින් දැන් කුඹුර පැත්තෙ වංහඋං එහෙම..?"
"දැන් නම් හරි අපූරුවට කරල් බර වෙලා තියනවා.තව සුමානෙකින් අස්වැන්න ගෙට ගතහැකි මයෙ හිතේ."
අප්පච්වීගෙත් ලොකු මාමාගෙත් කතාවට අත් අම්මා පුරුද්දක් මෙන් සෑම දාම ගොඩ වදී.
"මං කිවුවෙ ඒකනේන්නන් උක්කුන් පුතේ..ගම්භාර උන්නාන්සේගේ පිහිට හැමදාම අපිට තියනවා.."
නිමි..
R.M Nipuni Madhavi
Hs/2015/1039
Traditional Communication
